About Me

My photo
ബാല്യത്തിലെ കണ്ണാരംപൊത്തി കളിയില്‍ എല്ലാരും ഒളിച്ചത് സുരക്ഷിതരായി .... വീണ്ടും ഞാന്‍ തന്നെ കാക്ക. പാഠപുസ്തകത്തിലെ ചോദ്യങ്ങളൊക്കെയും പണത്തെക്കുറിച്ച്മാത്രമായപ്പോള്‍ വീണ്ടും പരാജയം എന്‍റെത് മാത്രം .കൌമാരത്തിലെ കാത്തിരിപ്പുകള്‍ കഥ പൂര്‍ത്തിയാക്കാതെ കടന്നുപോയപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ അവശേഷിച്ചത് പൊട്ടിയ കുപ്പിവളകള്‍. ഒടുവില്‍ സാക്ഷ്യ പത്രങ്ങള്‍ സമ്മത പത്രങ്ങളാകാതെ തൊഴിലിടങ്ങള്‍തോറും കൊഞ്ഞനം കുത്തിയപ്പോള്‍ നരബാധിച്ചുതുടങ്ങിയത് എന്‍റെ യവ്വനമനസ്സ്......... ............SHYJU MACHATHI

Tuesday, March 8, 2011

യാത്രകള്‍ .....


   എന്‍റെ  നാടിന്‍റെ  വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നത് കൊണ്ടല്ല,.. ഞാന്‍ നടന്ന വഴികളും എനിക്കത് നല്‍കിയ അനുഭവങ്ങളും പങ്കുവെക്കുമ്പോളാണ്  എന്‍റെ  യാത്രാവിവരണം പൂര്‍ത്തിയാവുന്നത് .നീണ്ട 31 വര്‍ഷത്തെ യാത്രകള്‍ക്കൊടുവില്‍ ഞാന്‍ എന്ത്  നേടിയെന്നും,എന്തായിതീര്‍ന്നു എന്നുമുള്ള ചെറിയോരന്ന്വേഷണം.

                                              മറവിതിന്ന നാട്ടുപാതകളെയും ,കൌതുകം പകര്‍ന്ന നഗര പാതകളെയും കുറിച്ചുള്ള വിവരണം  ഇവിടെ രേഖകളില്ലാതെ പറഞ്ഞു വെക്കേണ്ടി വരുന്നു.അത് ബാല്യത്തിന്‍റെ   പരിമിതിയാണ് . എങ്കിലും ,തെകിട്ടിവരുന്ന അല്‍പ്പം ചില ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇന്നും ബാക്കിയുണ്ട്.അവിടുന്നാവട്ടെ യാത്രകളുടെ തുടക്കം.


                                       എന്നാണു ഞാന്‍ ആദ്യമായി ഒരു യാത്ര പോയത്? കൃത്യമായ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല.എങ്കിലും സ്കൂളില്‍ പോകുന്നതിനൊക്കെ മുമ്പ്  പല്ലുപൊരിക്കാന്‍ അച്ഛന്‍റെ  കൂടെ കണ്ണൂരില്‍  പോയതായൊരു ചെറിയോരോര്‍മയുണ്ട്.പിന്നെ തളിപ്പറമ്പില്‍ അച്ഛന്‍റെ  കൂടെത്തന്നെ അടക്കയോ,അണ്ടിയോമറ്റും വില്‍ക്കാന്‍ പോയതായും ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു .അന്ന് മടങ്ങിവരുന്ന വഴിയില്‍ വച്ച് അച്ഛനോട് ആരൊക്കെയോ പോച്ചപ്പന്‍ രാമന്‍ നായര്‍ മരിച്ചുപോയി എന്ന് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അതുകൊണ്ടുതന്നെ തിരികെ യാത്ര നേരെ മരിച്ച വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു.
എന്‍റെ  അയല്‍വാസിയായ രാമന്‍ നായര്‍ ആരാണെന്നോ ഏതാണെന്നോ എന്ന് എനിക്കന്നു കൃത്യമായി അറിയില്ലായിരുന്നു.പിന്നീട് മനസ്സിലായി എന്‍റെ  അച്ചാച്ചന്‍റെ   അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളില്‍ ഒരാളായിരുന്നു രാമന്‍ നായര്‍.പിന്നെ  എല്ലാ വര്‍ഷവും (ഇത്തിരി വലുതാവും വരെ മാത്രം) ജനുവരി 17നു സ്കൂള്‍ വിട്ടുവരുന്ന വഴി ലീലേച്ചി ഈ ചരമദിനത്തില്‍ പായസം വച്ച് കുട്ടികള്‍ക്ക് വിളമ്പും.ഞാനും അതില്‍ പങ്കാളിയാകും.
                                                              എന്‍റെ  ആദ്യകാല യാത്രകള്‍ ഒക്കെയും നാട്ടിന്‍ പുറങ്ങളിലൂടെ തന്നെയായിരുന്നു .ജൂണ്‍ മാസം സ്കൂള്‍ വിട്ടു വന്നാല്‍ നല്ല മഴയത്ത്   അയ്യോത്ത്  കണ്ടത്തില്‍ നാട്ടിപ്പണിക്ക് പോയ അച്ചാച്ചനും,അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും,ആപ്പനും, മേമിക്കും,പിന്നെ പണിക്കാര്‍ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കും ചായയും കൊണ്ട് പോകേണ്ട ഡ്യൂട്ടി ഞങ്ങള്‍ക്കായിരുന്നു.ഏട്ടനും,ഏച്ചിയും,അനിയതിമാരില്‍ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ കൂട്ടിനു കാണും.മഴ മുഴുവനായും നനഞു, ഗ്ലാസ് പിടിയുള്ള  കീറിയ കുട കാറ്റില്‍ അടിമറിഞ്ഞ്, പൊട്ടി വീഴാറായ മരപ്പാലത്തില്‍ കയറുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ വല്ലാത്തൊരു  പേടിയായിരിക്കും.ഇളകിയ പലകല്‍ക്കിടയിലൂടെ താഴത്തെ തോട്ടിലെ വെള്ളം നീന്തലറിയാത്ത എന്നെ നോക്കി പേടിപ്പിച്ചും,കളിയാക്കിയും ഒഴുകും.അപ്പോഴൊക്കെയും ഞാന്‍ കുത്തോട്ടു നോക്കാതെ സൈഡിലെ മരക്കൈവരിയും ഏട്ടന്‍റെ  കയ്യോ,ഏച്ചിയുടെ  പാവാടതുമ്പോ പിടിച്ചു അക്കരെ കടക്കും.പിന്നെ വിശാലമായ വയലാണ്.അയ്യോത്ത്  വയല്‍ .അവിടെയാണ് ഞങ്ങളുടെ കണ്ടം.



പുതിയ മഴ,പുതിയ പുഴ പുതിയ കുട ...

മടക്കയാത്ര ഇത്തിരി സ്വതന്ത്രവും  ആവേശകരവുമാണ്.കാരണം പീചാളി ഞണ്ടിനെ പിടിച്ചു തൂക്കു പാത്രത്തിലിട്ടും,മങ്ങനാറി ചെടി പറിച്ചു മണപ്പിച്ചു നടന്നും,പോട്ട പറിച്ചു വലിച്ചു  പട പട ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയും  ,ചളിവെള്ളത്തില്‍ ഷൂട്ടടിച്ചും,........ഹോ ... മനസിനെ ഇത്രമാത്രം സ്വതന്ത്രമാക്കിയ മറ്റൊരു അനുഭവം വേറെ കാണില്ല.അറിയാതെ വീണ്ടും പറഞ്ഞു പോകുന്നു.. ആദ്യമാദ്യം എനിക്കുണ്ടായി വളരാനുള്ള കൌതുകം പിന്നീടത്‌ വേണ്ടീരുന്നില്ലെന്നു തോന്നീടുന്നതെന്തിനോ......


പട പട പോട്ട



മാങ്ങ നാറി ചെടി
പീചാളി ഞണ്ട്
ഇന്ന് അയ്യോത്ത് തോടിനു പൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ ആ മരപ്പാലം ഇല്ല.ഷൂട്ടടിച്ചു നടക്കാന്‍  വരമ്പത്ത് ചെളിവെള്ളം കെട്ടിനില്‍ക്കുന്ന ഓവുചാലുകളും ഇല്ല.പോത്രാം കണ്ണിയെ  താളാം ചപ്പിലിട്ടു  പിടിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന്‌ ഹോര്‍ലിക്സ് കുപ്പിയിലിട്ടു വളര്‍ത്തുന്ന കുട്ടികളും ഇല്ല.ഒരു പക്ഷെ ഇതൊക്കെ ഇന്നിന്‍റെ അനിവാര്യതയാകാം ...  എങ്കിലും ജീവിത യാത്രയിലെ ആ നല്ല നാളുകള്‍ എന്നെ  ഇന്നലയുടെ തടവറയില്‍ തന്നെ  കഴിയാനും ഇന്നിന്‍റെ  മായികതയില്‍ ഭ്രമിക്കാതിരിക്കാനും വല്ലാതെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.





എന്‍റെ  ജീവിതവും,അനുഭവങ്ങളും,നിങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ തുറന്നു വെക്കുന്നതിന്‍റെ ഔചിത്യത്തെ കുറിച്ചോ ,അത് നിങ്ങളില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രതികരണത്തെ കുറിച്ചോ തല്‍ക്കാലം ഞാന്‍ ചിന്തിക്കുന്നില്ല.വ്യര്‍തതാ ബോധം ജീവിതത്തെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയ നേരങ്ങളില്‍ ആശ്വാസത്തിന്‍റെ നേരിയ വെളിച്ചം നല്‍കിയ ഓര്‍മ്മ കുറിപ്പുകളായി  മാത്രം  ഇതിനെ കണക്കാക്കിയാല്‍ മതി.         
                                                           യാത്ര തുടരാം, 
                          കളികളായിരുന്നു എന്‍റെ  ആദ്യ കാല യാത്രകള്‍ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിത്തന്നത്.കൊടന്തല്‍ മട്ടല്‍ ചെത്തിയുണ്ടാക്കിയ ബാറ്റും,സീമക്കൊന്നയുടെ സ്ടംബും വൈല്‍സും , തൂക്കിപ്പിടിച്ച് രാവിലെ ഇളകും. കുറ്റിപ്പീടികയുടെ പിറകിലെ വളപ്പ്...ഇടക്കെപ്പുറം തെക്ക്  അംഗനവാടിയുടെ പിറകില്‍ കൊവ്വപ്പുറക്കാരന്‍റെ  വയല്‍.. തെക്ക് ഗുരുമഠത്തിന്‍റെ  പിറകിലെ വയല്‍.. പുളിയങ്കോട്ടെ വീടിന്‍റെ  മുന്നിലെ വയല്‍.. കളത്തിലെ  കുളത്തിന്‍റെ   പിറകു വശത്തെ  വയല്‍...... പൊരിഞ്ഞ മാച്ചായിരിക്കും പിന്നെ.രാവിലെ തുടങ്ങിയ മാച്ച്‌ ചിലപ്പോള്‍ വൈകുന്നേരം  വരെയെല്ലാം നീളും.ഒരു രൂപക്കും,രണ്ടു രൂപയ്ക്കു മോക്കെയായിരുന്നു മാച്ച്‌.ബോള്‍  പോട്ടിപ്പോയാലോ,തെങ്ങിന്‍റെ  മണ്ടയില്‍ കുടുങ്ങിപ്പോയാലോ,കളി ഓലപ്പായാലോ ആണ് മിക്കവാറും മതിയാക്കുക.ഓരോ ടീമും എതിര്‍ ടീമിനോട് വൈരാഗ്യ ബുദ്ധിയോടെ മാത്രമായിരുന്നു ഇടപെട്ടിരുന്നത്.തികച്ചും നിഷ്കളങ്കമായ  വൈരാഗ്യബുദ്ധി........
              എന്‍റെ  വീടിനു തൊട്ടുകിടക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളും,നാടിന്‍റെ   ഊട് വഴികളും എനിക്ക് പരിചിതമായത് ഈ കളിയാത്രകളിലൂടെയായിരുന്നു....അന്ന് ഞങ്ങളില്‍ ഏറെ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ കളി ക്രിക്കെറ്റ് ആയിരുന്നെങ്കിലും; എന്‍റെ  മാനസികവും ശാരീരികവുമായ വളര്‍ച്ചയ്ക്ക്  മുതല്‍ക്കൂട്ടായി നിന്ന നിരവധി കളികള്‍ വേറെയുമുണ്ട്.
                              'എക്ക് ശാന്തി മുട്ടി കോട അച്ചു റാങ്കു ശുക്ക് '..... ഇട്ടിയും കോലും കളി ,ചേരിയും ലോലും കളി , മൂന്നാം മകുഞ്ചു  .. സകലം.. മതിലിനടി ... കോട്ടിക്കളികള്‍, കല്ല്‌ ഹായ് മാട് ഹായ് , അച്ചുതോട്ടുകളി , കള്ളനും പോലീസും കളി , കട്ടയേറ്‌   കളി , കണ്ടേറൂകളി ,വെളിച്ചില്‍  എലിവാണം വിടല് ‍, അപ്പം വാരി , കൊത്തങ്കല്ല് , നെര , സീറാം കൊള്ളി , ഡെപ്പ ,കിസ്മി,  വലയും മീനും കളി, തള്ളല്‍ , മണ്ട, ആകാശം ഭൂമി, ആഹ്യാല്  അംബാല് , ചോറും കറിയും വെച്ച് കളി ....അങ്ങനെ അങ്ങനെ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത കളികള്‍...................


                               മൂന്നാം കുഞ്ചു കളിച്ചു കൊട്ടിനേര്‍  കിട്ടിയതും , സ്ടക്കട്ടയും,സണ്ണി കോട്ടിയും ഡാമാന്‍ കോട്ടിയും കൊണ്ട് കോട്ടിക്കളിയില്‍ ജയിച്ചതും തോറ്റതും, കോട്ടി തരിക്കാവാതിരിക്കാന്‍ നെല്ലുകുത്തികൊണ്ടുവന്ന ഉമിയില്‍ പൊതിഞ്ഞു  അപ്പപ്പണിക്കാര്‍  കളര്‍ ചേര്‍ത്ത ശേഷം കളയുന്ന ബുഷിന്റെ  ചുവന്ന പാട്ടയില്‍ ഇട്ടു സൂക്ഷിച്ചതും , ഇട്ടിയും കോലും കളിച്ചു തോറ്റു മഞ്ചപ്പാലം വരെ പാടിച്ചതും , കിസ്മി കളിക്കുന്നതിനിടയില്‍ പന്ത് കൊണ്ട് കണ്ണിനു ഏറു കിട്ടിയപ്പോള്‍ കണ്ണില്‍ മുലപ്പാല്‍ ഉറ്റിച്ചതും  ,തൊട്ടുകളി കളിക്കുന്ന സമയം പാഞ്ഞ്‌ വരംബുതടഞ്ഞു വീണപ്പോള്‍ പല്ല് പോരിഞ്ഞതും,പൊരിഞ്ഞ പല്ല് ചാണകത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ്‌ ഓട്ടിന്‍റെ  മേലെ ഇട്ടതും ,കളികള്‍ക്കിടയിലെ ഇടവേളകളില്‍ മാട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന അണ്ടി ചുട്ടു മണ്ണില്‍ പൊത്തി
തണിഞ്ഞ ശേഷം ഒട്ടാമ്മാടുകൊണ്ട് മുട്ടി ചിരട്ടയിലിട്ടു തിന്നതും,അഞ്ചണ്ടിക്ക് ഐസ് വാങ്ങിതിന്നതും,അണ്ടിച്ചന കൊണ്ട് കറയായ ട്രൌസറും  ഷര്‍ട്ടും അലക്കാന്‍ നേരത്ത് അമ്മയുടെ കലമ്പു കൊണ്ടതും, പച്ചമാങ്ങ മുറിച്ചിട്ട് ഉപ്പും മുളകും വെളിച്ചെണ്ണയും ചേര്‍ത്ത് പെരക്കി തിന്നതും , എല്ലാ കളിയും അവസാനിപ്പിച്ചു സന്ധ്യാസമയം ചപ്പുചവറുകള്‍ കൂട്ടി തീയിട്ട്‌ തെയ്യം കളിച്ചതും , സന്ധ്യാ സമയത്തും വീട്ടില്‍ എത്താത്തതിനു  അമ്മമ്മയുടെ കലമ്പു കേട്ടതും , തലേന്ന് പെയ്ത മഴ കാരണം മണ്ണില്‍ നിന്നും കുഴി തുരന്ന് പുറത്തുവരുന്ന വണ്ടുകളെ പിടിച്ചു കീശയില്‍ ഇട്ടതും , അതിനെ  പത്രത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടി കത്തിച്ചതുമെല്ലാം മനസ്സിനെ സജീവപ്പെടുത്തിയ , ത്രസിപ്പിച്ച , ആഹ്ലാദിപ്പിച്ച പേരില്ലാത്ത കളികളായിരുന്നു....
                                  ഇത്തിരി മുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍ കളി ക്രിക്കറ്റില്‍  മാത്രമൊതുങ്ങി...  അക്കരമ്മില്‍ തോട്ടിന്‍റെ  കരയില്‍ സുല്‍ത്താന്‍ രാജാട്ടന്‍റെ  തെങ്ങിന്‍ തോപ്പാണ് ഗ്രൌണ്ട് .ഷമിത് , വിനേഷ്  , ബിജു , സോജു , ലതി , വിനു , ശൈലേഷ്  , ഷിനു , ശിജോയി , പ്രജി , സുഡു , പപ്പന്‍ , ബാബുവേട്ടന്‍
  , സൂരജ്  , ഹരീശന്‍ , വിബി തുടങ്ങി സീനിയറും ജൂനിയറുമായ ഒരുപാടുപേരുണ്ട് കളിക്കാന്‍ .ഷിനുവും , ഹരീഷനും , നല്ല ഫാസ്റ്റ് ബൌളര്‍മാരാണ് , വിനേഷും , ശമിത്തും , ബിനോയിയും നല്ല ബാറ്റ്സ്മാന്‍ മാരും . ടൂര്‍ണമെന്റില്‍  പങ്കെടുത്തു തോറ്റ ചരിത്രമാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് കൂടുതലുള്ളത്..



                            വേനല്‍ക്കാലമായാല്‍  കളി തോട്ടിലേക്ക് മാറ്റും.വരണ്ടുണങ്ങിയ അയ്യോത്ത്   തോട്ടില്‍ നിര്‍ത്താതെ വീശുന്ന ഉപ്പുകാറ്റും കൊണ്ട് ...ക്ഷീണമറിയാതെ..അമ്മമ്മേന്‍റെ  ഭാഷേല്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മോന്തിയാവുവോളം...മയ്യാല കറക്കുവോളം.... തിമിര്‍ത്തു കളിക്കും...
എന്‍റെ  തലമുറ കയ്യടക്കിയ വയലുകളും പറമ്പ്കളുമെല്ലാം  ഇന്ന് കെട്ടിടങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.കളിക്കളങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി നശിച്ചു..കളി മരിച്ചു.. കാലത്തിന്‍റെ  ഓരോ ഊട് വഴികളിലും നാം ഓരോ കളികളായി മറന്നു വച്ചു. കളിക്കുന്നവരില്‍ നിന്നും കളി കാണുന്നവരായി ഇന്ന് നാം മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ നഷ്ടമാവുന്നത് കേവലമായ കളികള്‍ മാത്രമല്ല.നമ്മുടെ ജീവിതം.. നമ്മുടെ സംസ്ക്കാരം... ഒക്കെയും തിരിച്ചു പിടിക്കാന്‍ ഇനിയുമേറെ വൈകിക്കൂടാ.






ഇതു ഇടക്കെപ്പുറത്തിന്‍റെ   പഴയ കവല.യാത്ര ഇനി അങ്ങോട്ടാവം  അല്ലേ?

ഇടക്കെപ്പുറം റോഡു താര്‍ ചെയ്യും മുന്‍പ് ....